ซิงจงเอี๋ยนรายวัน

กดเพื่อฟังข้อมูล

หนังสือพิมพ์จีนในประเทศไทยมีประวัติศาสตร์มาอย่างยาวนาน หนังสือพิมพ์จีนในยุคแรกดำเนินการโดยคนจีนทั้งหมด ต่อมาจึงเปลี่ยนมาเป็นทำโดยลูกหลานคนจีนที่เกิดในเมืองไทย ในอดีต หนังสือพิมพ์จีนที่ได้รับความนิยมมีอยู่หลายฉบับ เช่น กวงฮั้ว, ตงง้วน, ซิงเสียนเยอะเป้าและ สากล เป็นต้น ราวปี พ.ศ. 2500 สมัยรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ มีการสั่งปิดหนังสือพิมพ์จีน 2 ฉบับที่มีจำนวนผู้อ่านสูงสุด คือ กวงฮั้ว และ ตงง้วน เพราะความหวาดกลัวต่อภัยคอมมิวนิสต์ที่กำลังคุกคามประเทศไทยอยู่ในสมัยนั้น แต่ก็ยังมีหนังสือพิมพ์จีนฉบับอื่นๆ ได้รับอนุญาตให้เปิดดำเนินการต่อไปได้ และมีหนังสือพิมพ์จีนเกิดใหม่ขึ้นในช่วงเวลานั้นอีกจำนวนหนึ่ง แต่จากที่เคยเน้นข่าวสารการบ้านการเมือง หนังสือพิมพ์จีนที่ยังดำเนินการอยู่ต้องปรับตัวเปลี่ยนไปนำเสนอข่าวสารชาวบ้านและเรื่องราวสัพเพเหระมากขึ้น แต่ก็ได้รับการตอบรับจากชาวจีนในเมืองไทยเป็นอย่างดี จนนับเป็นยุคทองของหนังสือพิมพ์จีนก็ว่าได้

กระทั่งราวปี พ.ศ. 2517 เมื่อไทยเปิดสัมพันธไมตรีกับประเทศจีน แท่นพิมพ์ของหนังสือพิมพ์ตงง้วนที่เงียบเหงาไปถึง 17 ปีก็ได้กลับมาเดินเครื่องอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้จากชื่อ ตงง้วน ซึ่งเป็นชื่อภาษาจีนแต้จิ๋ว ได้เพิ่มคำว่า ซิง เข้าไปในชื่อเดิมเป็น ซิงตงง้วน ซึ่งอ่านเป็นภาษาจีนกลางได้ว่า ซิงจงเอี๋ยน อย่างที่ใช้มาจนปัจจุบันนั่นเอง หนังสือพิมพ์จีนซิงจงเอี๋ยน เน้นการนำเสนอข่าวการเมืองระหว่างประเทศ โดยเฉพาะข่าวเกี่ยวกับประเทศจีน รวมถึงข่าวสมาคมชาวจีนต่างๆ ในประเทศไทยเป็นหลัก โดยหนังสือพิมพ์จีนทั่วไปมักไม่วางขายตามแผง แต่เน้นการบอกรับเป็นสมาชิกประจำ

ปัจจุบัน แม้ว่าธุรกิจหนังสือพิมพ์จะโรยราลงไปตามกระแสความนิยมที่ลดลง แต่ด้วยเนื้อหาที่มีความเฉพาะตัว บอกเล่าเรื่องราวของชุมชนชาวจีน ข่าวสารจากบ้านเกิด ผ่านภาษาจีนอันเป็นภาษาแม่ จึงเชื่อว่าธุรกิจหนังสือพิมพ์จีนในประเทศไทยจะยังคงได้รับความนิยมจากกลุ่มชาวจีนในเมืองไทยต่อไปอย่างแน่นอน

CONCEPT :

ภาพงานศิลปะชิ้นนี้ใช้องค์ประกอบของภาพโดยได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสือพิมพ์จีน ถ้ามองในรายละเอียดที่เป็นเนื้อหาจะเป็นภาพสิ่งของต่างๆ ที่สื่อถึงชีวิตประจำวันของคนจีน และอีกนัยยะหนึ่งก็คือภาษาจีนเป็นภาษาที่มีรากของภาษามาจากรูปภาพ จึงตั้งใจเล่าทั้งสองเรื่องนี้ในงานชิ้นนี้

ARTIST : น้ำใส ศุภวงศ์